+ + "-"-"- Auntie Am's -"-"-" + +

ดึกแล้ว..แต่ยังข่มตาไม่ลง

เพื่อนเก่าแวะมาทักทายพร้อมๆกับลมหนาว

ลมหนาว..ลมเหงา..เราหนาว..เราเหงา

ถ้าบางทีเราจะลืมเพื่อนที่ชื่อว่าเหงานี้ไปบ้าง

เพื่อนจะทำให้เราสัมผัสได้เสมอว่าเค้าไม่เคยจากไปไหนไกลเลย

 

คนเราเหงาตลอดเวลา..

อยู่คนเดียวก็เหงา..

อยู่หลายๆคนก็เหงา..

อยู่สองคนก็ยัง..เหงา

 

ในช่วงเวลาที่อ่อนล้าทั้งกายและใจแบบนี้

หากเราจะเดินทางไปพร้อมกับเพื่อน "เหงา"

บางทีอาจจะทำให้เราเข้าใจกันดียิ่งขึ้น...

ความเศร้ามากจากไหนมากมายไม่รู้

วนเวียนอยู่ข้างกาย คล้ายเพื่อนที่สนิทที่สุด

คิดจะไล่มันออกไป ก็กลัวจะไม่เหลืออะไรเลย

กลายเป็น..อ้างว้าง

 

ความเป็นจริงของชีวิต ความรู้สึกต่างๆที่เกิดขึ้น

สอนให้เรารู้ว่าอะไรจริง อะไรไม่จริง

 

ก็ได้แต่หวังว่าซักวัน

เรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามา จะเป็นแค่บทเรียนบทหนึ่ง

ที่สอนให้ได้รู้ว่าการรักใครคนหนึ่ง

มันรู้สึกอย่างไร..

 

วันนี้..ไม่อยากรู้สึกแบบนี้

มันไม่ดีแน่ๆ เข้าใจ..แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว

กลับตัวไม่ได้ เดินต่อไปไม่ถึง

ก็ได้แต่ยืนอยู่นิ่งๆ..

 

ให้เรื่องราวต่างๆมันเดินผ่านเราไปเอง..

แอม : เฮ้ย..กุไม่ใช่คนกวนตีนนะเว้ย

เพื่อน : เมิงอ่ะกวนตีน แต่ไม่ใช่คนกุยอมรับ !???!!

 

แอม : .........(ประโยคอะไรซักประโยค)

เพื่อน : เศร้าหวะ ไม่ได้เส้าที่ไม่มีคนรักนะ แต่เส้าที่มีเพื่อนอย่างเมิงว่ะแอม..

 

 

วันก่อนได้คุยกับเพื่อนคนนึง..เพิ่งกลับมาจากค่ายอาสา

คุยเรื่อยเปื่อยหลายเรื่องราวในชีวิต..

จนกระทั่ง..เรื่องความรัก

 

"กรูก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าทำไม..X (แฟนมัน นามสมมติ) ถึงเลือกกรุ..

คนชอบมัน ดีกว่ากรุ สวยกว่ากรุตั้งเยอะแยะ มันไม่เลือก มาเลือกกรุ"

 

"มันคงชอบของแปลกมั้ง ไม่ก็ตาบอด" กวนมันไปด้วยความอิจฉา

 

"ไม่รู้ดิ กรุว่ามันเปนคนดี ดีนะ ตอนนี้ไกลกัน กรุก็ยังรู้สึกดีเหมือนเดิมอ่ะ"

 

"อืม.." มันเริ่มโดน เริ่มโดนกรุละ..

 

"เมิงโชคดีแล้ว รักษาความรักของเมิงดีๆล่ะ เมื่อเจอคนดี" เอ้า..กรุยอมรับก็ได้วะ แม่ง..

 

"ทำไมเราไม่เห็นเจอคนแบบนี้มั่งเนอะป้าเนอะ" แมวเริ่มมาร่วมวงเสวนาด้วย..

 

"ถ้าพวกเมิงได้เข้ามาอยู่ในสังคมของคนที่ทำเพื่อคนอื่นแบบกรุ อาจจะเจอก็ได้นะ"

ไอคนที่มีแฟนดี๊ดีมานพูด...

 

"....."

 

"........."

 

"............."

 

 

พูดไม่ออกอ่ะ บางทีเราอาจจะคิดถึงแต่ตัวเองมากไป หวังมากไป..

สังคมของคนที่ทำเพื่อคนอื่น มันก็จะมีคนที่คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเอง

เยอะแยะไปหมด...แล้ว..

สังคมแบบนั้น..

จะเข้าไปอยู่ได้ไงอ่ะ..

 

 

 

เมื่อคืนนอนจับมือกัน..
ไม่รู้ว่าใครปล่อยมือใครก่อน
ขอบคุณความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาทางฝ่ามือ
ขอบคุณความรู้สึกเข้าใจที่รับรู้ได้ถึงแม้ไม่มีคำพูดใดๆ
นิทานที่เล่าก่อนนอนที่ถึงแม้เป็นเพียงเสียงกระซิบ
แต่ดังก้องอยู่ในหัวเนิ่นนาน..

 

ถึงใครบางคนจะไม่แคร์
แต่บางคนใส่ใจ
อะไรที่ขาดหาย
มักจะได้บางส่วนมาเติมเต็ม

 

จะพยายาม..ไม่เสียดาย
อะไรก็ตามที่เคยผ่านมา
และผ่านไป..
ทุกเรื่องราว ทุกความทรงจำ
จะเก็บไว้เสมอ

 

หวังเพียงว่า..เราจะยังสามารถคุยกันได้
เหมือนที่ผ่านมา
เหมือนที่สัญญากันไว้ ก่อนจะมีวันนี้...

 

..เมื่อตื่นขึ้นมาเพื่อจะพบว่า เรื่องราวต่างๆถูกบรรจุในสมองมาก

 มากจนเกินไป..เกินจะลำดับความสำคัญของสิ่งต่างๆได้..

 

พยายามมองหาแสงสว่างในห้องที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกั้นแสง

ในเมื่อเลือกม่านกั้นแสงและปิดมันไว้..ทำไมต้องใฝ่หาแสงสว่างอีก

 

..อยากอยู่เงียบๆและใช้เวลาคุยกับตัวเอง ผ่านเพลงเบาและกาแฟอุ่นๆ

แต่เสียงเพลงกลับปลุกความเหงาลึกๆให้ตื่นมาด้วยความไม่ตั้งใจ..

 

..นึกถึงเรื่องราวต่างๆแล้วยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม...จนน้ำตาไหล

อะไรที่อยู่ในใจ..คืออะไรกันแน่ เราสุขหรือเศร้า เรา..ไม่รู้

 

..การรับรู้ไม่ต่างอะไรกับไม่รับรู้..ถ้าสิ่งที่รับรู้ ไม่ใช่สิ่งที่ควรรับรู้

หัวใจเปิดกว้างสำหรับบางคน..แต่ปิดตายสำหรับตัวเอง

 

ชีวิตที่ผ่านพ้นมา..และจะพ้นไป อะไรคือใจความสำคัญ..

ไม่มีสิ่งใดแน่นอน และดีทุกอย่าง..ก็รู้ ก็เข้าใจ

 

ก็ได้แต่รู้..ได้แต่เข้าใจ..จริงๆ

...ระดับความมั่นคงในหัวใจลดลง อันเนื่องมาจากถูกกระตุ้นด้วยสภาพแวดล้อมที่ไม่ปกติ...

 

...เกิดภาพจินตนาการขึ้นในสมอง จากการที่ระบบประสาททำงานรุนแรงเกินไป...

 

...พักผ่อนไม่เพียงพอ ทำให้ภูมิต้านทานของร่างกายลดลง ส่งผลถึงจิตใจ...

 

...ขาดสัมพันธภาพที่ดีต่อคนรอบข้าง ทำให้การมองเห็นโลกกลายเป็น Negative...

 

...ไม่มีใครรัก ขาดคนใส่ใจที่ส่งผลทางอารมณ์...

 

...วัยทอง แก่ รู้ๆกันอยู่...

 

 

"อืม..กรูว่าอันสุดท้ายเว้ย เมิงอ่ะแก่ อย่าคิดมาก แก่แล้วต้องเจียมตัว สาดด"

ขอบใจว่ะ..ควรจะดีใจใช่มะ ที่อารมณ์อ่อนไหวเกิดจากวัยทอง

 

หรืออาจจะเป็น..ถูกทุกข้อ เห้อ